BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr.Mehdi HYSENI

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
ka doktoruar Marrëdhëniet Politike Ndërkombëtare.Është bashkëpunëtor i "American Diplomacy", North Carolina të SHBA-së, si dhe bashkëpunëtor i këtyre masmediave në gjuhën shqipe: www.ribashkimi i shqiperisë; www.liriakombëtare.com; www.kosovapress.com; www.ereniku.com; www.rtvzik.com; www.iliria.net , www.shekulli.com; www.kohajone.com; www.gazetapanorama.com, si dhe bashkëpunëtor i www.tanmarket.com


HIMARA NËN KËRCËNMIN E BIZANTIT GREKO-SERB

Rasti i Himarës, nuk ka për pasojë mohimin e të drejtave dhe lirive të minoritet grek në Shqipëri. Gjithashtu, nuk ka për pretekst rezultatet e zgjedhjeve vendore në Shqipëri, as fërkimet ndërpartiake të PD-së dhe PS-së, por procesin e vazhdimësisë së vampirizimit direkt dhe indirekt të politikës koloniale grekomane për të shkëputur edhe Himarën sikurse Janinën dhe Çamerinë nga trungu i Shqipërisë Etnike.

Rasti i Himarës nuk është vetëm “skandal” i dy-tre ose më shumë shovinistëve grekomanë, të tipit “Sotir (Spiro) Karofano, i cili nga Prokuroria e Vlorës është zbuluar si organizatori i incidenteve të dhunshme paszgjedhore në Himarë”(“dhe vepron, duke organizuar dhe kryesuar mitingje edhe në Kosovë, kundër shkeljes së të drejtave të serbëve”(Korrieri,17/10/2003) të cilët e kanë keqpërdorur 12 Tetorin-ditën e votimit të zgjedhjeve vendore, duke brohoritur parulla antishqiptare: “Shqipëria-Al Kaida, Himara është Greqi, rroftë Greqia, Himara është e kryqit grek, valviten flamujt grekë, këndohet himni helen”(“korrieri”,16/10/2003), por është i përgatitur dhe i planifikuar në detaje nga qarqe të caktuara në Greqi. Kjo dëshmon se politika zyrtare e Greqisë asnjëherë në historinë e saj nuk ka hequr dorë nga “megalideja” për ta gllabëruar dhe jetërsuar territorin etnik shqiptar brenda kufijve të bizantit greko-serb.

Gjeneza e konfliktit greko-shqiptar daton qysh nga formimi i Ekzarhatit Bullgar (1870), kur borgjezia greke luftonte me çdo kusht, që të formonte Greqinë e Madhe. Përpos territoreve të pushtuara donte të okuponte edhe Selanikun, Kavallën dhe pjesët Jugore të Shqipërisë, të cilat për fat të keq të shqiptarëve, edhe sot gjenden edhe sot nën sundimin neokolonialist të Greqisë së “evropianizuar”. Po ashtu, edhe në Kongresin e Berlinit (1878) para se të krijohej shteti bullgar, Greqia dhe Serbia në vijimësi e kanë bashkërenduar dhe harmonizuar politikën e tyre pushtuese dhe hegjemoniste për ta copëtuar Shqipërinë Etnike, e së këndejmi edhe Ballkanin.

Edhe pse tani në erën e globalizmit të fillmshekullit XXI (pas përfundimit të luftës së ftohtë, më 1989) janë ndryshuar kushtet, rrethanat, interesat, motivacionet dhe pikëpamjet e fuqive të mëdha evropiane në dimensione ndërkombëtare, kur është fjala për fatin e Ballkanit (sikundër që ishte fati i Lindjes së Afërt dhe asaj Qendore, para dyzet vitesh), kjo nuk nënkupton (pavarësisht nga ndryshimi i aktorëve, i mjeteve dhe i interesave kompelementare dhe divergjente) se këto kanë hequr dorë nga sfera e dikurshme e interesit të tyre në Ballkan, pavarësisht nga përqafimi i doktrinës dhe i praktikës së globalizmit politiko-ekonomik dhe integrues i tyre. Në këtë prizm, duhet të vështrohet edhe harta e sotme gjeopolitike e Shqipërisë Etnike, (statusi ekzistues i Mitrovicës, i shqiptarëve në Anamoravë, në Iliridë dhe në Mal të Zi, pastrimi etnik i Çamerisë), si dhe “incidenti” provokues antishqiptar në Himarë, i shkaktuar nga grekomanët e ndërsyerë dhe të “eksportuar” nga politika zyrtare e Greqisë në territorin e Republikës së Shqipërisë.

E vlen të thkesojmë faktin se, edhe pas normalizimit të marrëdhënieve ndërmjet Greqisë dhe Shqipërisë (pas ndryshimit të sistemit politik në Shqipëri, më 1990), Greqia nuk ka hequr dorë nga pretendimet territoriale ndaj Shqipërisë. Këtë e dokumenton edhe rasti i Organizatës greke “Omonia”, më 1994, si dhe tani, edhe rasti i Himarës, më 12 Tetor 2003. Këto dy provokime serioze, si dhe rastet e tjera brenda këtij 13-vjeçari (1990-2003), na apostrofojnë, duke na tërhqur vërejtjen e fundit, se politika as populli shqiptar nuk guxojnë të shterohen, duke u marrë me vetëvetën, dhe kundër vetëvetes (negativizëm ky, i trashëguar në shekuj nga sundimi i huaj kolonialist dhe imperialist sllav mbi kurrizin e Shqipërisë dhe të shqiptarëve), duke sakrifikuar interesin e përgjithshëm nacioanl dhe shtetëror për hir të ndonjë avancimi të “biznisit personal a grupor” me grekomanët dhe me serbomëdhenjtë, nën parullën e ndonjë integrimi rajonal: “Shqipëria pa kufijë”. Kjo strategji afatgjatë, e imponuar nga gjeopolitika dhe gjeostrategjia e vjetër e Fuqive të Mëdha të Evropës, (e cila në Ballkan favorizon vetëm reliktet dhe aspiratat shekullore të hegjemonizmit serbo-grekosllav mbi shqiptarët dhe tokat shqiptare) për interesin nacional gjithëshqiptar dhe Shqipërinë, është vetëm një ëndërr e bukur e çastit, dhe iluzion afatshkurtër, sepse koncepti i Ballkanit pa kufijë nuk mund të realizohet as në shekullin XXI, sepse këtë e pengojnë dy faktorë kryesorë: Unioni i SMZ-së dhe Greqia. S’ka rëndësi, se Greqia është anëtare e BE-së, dhe Serbia e Mali i Zi, të cilat po “stërvitën” (në llogari të huaj, që para bote ta murkullojnë statusin kolonial të territoreve të ankesuara shqiptare), që të aderojnë sa më parë në “familjen” e Bashkimit Evropian(BE), por jo më vonë se deri më 2007, siç parashikojnë arkitektët dhe strategët e Bashkimit Evropian me pririje proserbe.

Kush po luan me fatin e Shqipërisë?

Programi nacional shovinist grekomadh në gjysmën e dytë të shekullit XIX në vazhdimësinë historike bazohej në idenë e përtëritjes së kufijve të Bizantit, i cili edhe sot ësht i pranishëm në politikën dhe strategjinë kolonialiste pushtuese të bizantit greko-serb të Ballkanit. Mirëpo, si duket, ende për ne shqiptarët e copëtuar në katër shtete fqinje sllave, këto të dhëna relevante historike nuk janë parësore për të nxjerrë në shesh, jo vetëm shkaktarin e njëmendtë të infektimit të marrëdhënieve shqiptare-greke, por edhe të destabilizimit të paqes dhe të sigurisë në Ballkan.

Se në çfarë stadi ishte i bashkërednuar veprimi i politikës grekomane dhe asaj serbomadhe në shekuj për të pushtuar dhe kolonizuar toka të huaja, dhe për të nënshtruar popujt, pikëspari shqiptarët, provon edhe lidhja e Marrëveshjes së Greqisë me Ilia Garashanin, që kishte për objekt pushtimin e trojeve të Shqipërisë Etnike, e jo të Bullgarisë, sepse sipas Manifestit nacionalshovinist, të njohur me emrin “Naçertanie”(1844) të Garashaninit, bullgarët nuk ishin ata, të cilët i rrezikonin interesat e sllavëve në Ballkan, por vetë shqiptarët autoktonë. Obsesion patologjik ky, i politikës paranoide serbo-greke, që karakterizon edhe marrëdhëniet e sotme greko-serbo-shqiptare në Ballkan.

Po ashtu, edhe gjatë periudhës historike të luftërave ballkanike Serbia, Greqia dhe Mali Zi kanë vepruar në mënyrë të koordinuar dhe më të intensifikuar për ta copëtuar Shqipërinë Etnike. Këtë e provon edhe Deklarata (tepër sekrete) mbi Shqipërinë, si shtojcë e Traktatit mbi aleancën greko-serbe (maj 1913). Mëpastaj, Traktati i fshehtë i Londrës(26.IV.1915, Pika VII), me ç’rast Italisë iu njoh e drejta e aneksimit të ishullit Sazan të Vlorës, të Sarandës, e në veri deri në Lumin Vjosa. Në përputhje me dispozitat e këtij Traktati, soldateska e qeverisë serbe e Nikola Pashiqit, i okupoi pjesët veriore të Shqipërisë (Tiranën dhe Elabasanin, kurse ushtria malazeze okupoi Shkodrën).

Politika e bashkërenduar greko-serbe ndaj Shqipërisë Etnike, në vazhdimësi ka pasur karakter pushtues. Këtë në kohën më të re(dekada e fundme e shekullit XX, viti 1994), e provoi edhe gjykimi i “pesëshes” së minoritetit grek në Tiranë, i cili ishte “viktimë” e drejtpërdrejtë e politikës dhe e propagandës së nëndheshme të shërbimeve të zbulimit sekret të Greqisë dhe të Serbisë. Pikërisht, për shkak të rënies në gjurmë të akitivitetit dhe të aksioneve të tyre politiko-propagandistike dhe subversive, të orientuara në përmbysjen e pushtetit aktual në Shqipëri, në mënyrën më të vrazhdë (pa kurrfarë takti diplomatik) pat reaguar ish-shefi i diplomacisë greke, Karolos Papulias, me ç’rast e akuzoi qeverinë shqiptare, se ajo në fakt nuk ishte duke e gjykuar “Omoninë”, por tërë Greqinë, sepse (sipas konstatimit të tij të paqëndrueshëm) pjesëtarët e asaj partie politike greke (Teoderos Bezinis, Vangelis Papakristos, Panajotis Martos, Kostas Kirijakis dhe Iraklies Hirmos) nuk kishin kryer kurrfarë “misioni” spiunimi grek në Shqipëri, por përkundrazi ata luftonin për realizimin e të drejtave dhe lirive të njeriut të minoritet grek në Shqipëri. Një konstatim i këtillë i qarqeve të politikës zyrtare greke nuk ishte gjë tjetër, veçse një farsë dhe hipokrizi, që është karakteristike vetëm për aktorët e diploamcisë sekrete të shtetit grek, sepse në rastin konkret të “Omonisë” dhe në rastin e Himarës më 12 Tetor 2003, ditën e votimit të zgjedhjeve vendore, nuk kemi të bëjmë me kurrfarë cenimi të drejtash dhe lirive të njeriut të minoritetit grek, por me përzierjen e drejtëpërdrejtë në çështje të brendshme të Shqipërisë sovrane dhe të pavarur.

“Incidenti” në Himarë, i shkaktuar nga mbeturinat e nacionalizmit dhe shovinzmit grek, të prira nga Sotir (Spiro) Karofano, sekretar i “Rinisë Vorio Epirot” kategorikisht nuk mund t’i atribuohet në asnjë mënyrë Partisë Socialiste të Shqipërisë, as kryeministrit të Shqipërisë, Fatos Nano, kinse ata “kanë gisht dhe, “janë të ndërlikuar” në prapavijën e tij. Kualifikime të këtilla “profesionale analitiko-politike”, mund të japin vetëm politika propagandistike dhe shërbimet e zbulimit grekoman, por jo edhe burimet e masmediave shqiptare të Tiranës apo të hapësirave të tjera të Shqipërisë Etnike. Këto konstatime tendencioze, subjektive dhe qëllimkëqia kundër pushtetit shtetëror të sotëm shqiptar, prerazi i hudhin poshtë, edhe deklaratat imediate të institucioneve zyrtare me kompetencë të Shqipërisë. Në favor të konkluzionit tonë, janë shprehur: drejtori i Policisë së Vlorës, Xhevahir Karaj, “duke pohuar se policia e Vlorës ka identifikuar katër persona , të cilët kanë qenë kryeorganizatorë të “incidentit” politik anitshqiptar në Himarë: Vangjel, Kleanthi, dhe Edmond Kolila, si dhe Koço Llazarit.”; kryeprokurori i Vlorës, Petrit Qano, duke thënë se “ Trazirat në Himarë kanë qenë të planifikuara, të organizuara, dhe me orientim antishqiptar, të organizuara nga jashtë.”; sekretari i Përgjithshëm i PS-së, Gramoz Ruci, i cili nënvizoi se: ”incidentët janë një precedent i keq për këto zgjedhje, të shkaktuara nga shteti fqinjë, ku Sotir (Spiro) Karofano (i cili vepron lirshëm, duke agjituar dhe propaganduar virusin e shovinzmit greko-serb herë në Kosovë, e herë në Shqipëri) një qytetar, madje funksionar, sekretar i Rinisë Vorioepirote ishte menaxheri, dirigjenti që krijoi të gjitha ato precedente të papjatueshme për një vend demokratik siç është Greqia anëtare BE-së”.(Korrieri,17.10.2003).

Edhe Himara na apelon të gjithëve (të mos merremi strategjinë e deritashme të vetëshkatërrimit, duke e shpifur dhe akuzuar njëri-tjetrin pa asnjë arsye, dhe për favorizimin e interesave të huaja grabitçare, por njëherë e përgjithmonë të rivetëdijësohemi kombëtarisht dhe politikisht, të mobilizohemi, e të veprojmë si një trup i vetëm në shërbim të interesit të përgjithshëm të kombit dhe të atdheut. Të mos e vrasim vetëvetën, se mjaft jemi të vrarë, të “sakatosur dhe të syrgjynosur”, siç i mallkonte dhe i stigmatizonte Fan S. Noli “larot dhe stërnipërit e kainit” nga të tjerët, dhe sundimet e huaja tiranike të imperializmit shekullor greko-serbosllav), që të mos jetojmë në iluzione të shkreta (se armiqtë e huaj na e duan të mirën, luftojnë për lirinë dhe pavarësinë e Shqipërisë Etnike, e shqiptarët, “e bëjnë të kundërtën”. Kjo tezë është e huaja, dhe e papranueshme, e cila është e identifikuar dhe e demaskuar që nga periudha e Rilindjes Kombëtare Shqiptare. Në këtë kuptim, po përkujtojmë Vaso Pashë Shkodranin me vargjet e tij patriotike-antologjike, se “feja e shqiptarit është shqiptaria”, dhe vargjet e poezisë së Andon Z.Çajupi “Robëria”: “O, shqiptarë të mjerë, q’u ka marrë koka, e luftoni për të tjerë”), se politika nënshtruese dhe e varësisë na ndihmon në zgjidhjen e problemeve serioze me bazë koloniale greko-serbe. Përkundrazi, ne duhet të mbështetemi në realizmin dhe racionalen e argumenteve të së drejtës historike dhe të vetëvendosjes, që përbëjnë fundamentin e së drejtës pozitive ndërkombëtare.